Trots met een hoofdletter
Vorige week besloten we -in het kader van ziek zwak en misselijk- dat we de plaatselijke Mac. met een bezoekje zouden vereren. Boodschappen doen en een heuse maaltijd bereiden leek ons tussen de griepbacillen (K.) en voorhoofds- en bijholteontsteking (P.) niet zo’n bijzonder strak plan. Nijs die vond het allang best die is dol op frietjes.
Daar aangekomen rende Nijs direct op de vlaggen af om vervolgens een mooi plekje aan te wijzen (altijd in dezelfde hoek, typsich). Daar ging hij -samen met P.- alvast zitten wachten alvorens de maaltijd door de mama zou worden geserveerd. Toen we eenmaal zaten kwam er een jongetje (ik schatte hem een jaar of 4) binnen, samen met zijn mama en oma. Dit jongetje was een duidelijk gevalletje ADHD. Hij stuiterde de zaak door intussen luid schreeuwend en met zijn armen maaiend. Noch zijn van moeder, noch zijn oma trok hij zich maar ook iets aan. Hij ging lekker verder met springen op de stoel, kiepen op twee poten en enorm brutaal en ongepast taalgebruik.
Zijn moeder zag ik intussen blikken werpen op Nijs, die zoet van zijn frietjes aan het eten was en een incidentele bitterbal. Intussen gezellig kletsend met ons over vanalles en nog wat. Het jongetje kiepte onderwijl verder op zijn stoel waar zijn moeder hem ternauwernood kon redden van het maken van een enorme kamikaze-achtige doodsprong van zijn stoel (die op twee poten aan het wiebelen was). Dit overigens na een zeurpartij over een McKroket die terugebracht moest worden vanwege de aanwezigheid van saus.
Nijs keek af en toe eens naar zijn buurman. Hij had ook al heel snel genoeg van zijn Happy Meal, dat is ook wel eens anders 
. Hij vroeg met een lief stemmetje of hij zijn (zelf gekozen) fruit op mocht eten. Eenmaal ontdaan van deksel en met in elkaar gezet vorkje begon hij rustig al het fruit uit het bakje op te prikken, alleen de sinaasappel, die vond hij niet zo lekker. De rest at hij helemaal op. De moeder had intussen ogen als schoteltjes en zei tegen haar zoontje ‘kijk eens naar dat jongetje daar, die zit gewoon stil op zijn stoel en eet al zijn fruit op’. En ik? Ik zwol op van trots… Omdat mijn jongetje gewoon de allerknapste, allerstoerste en de allerliefste was..
15 December 2009 at 22:56
Het is dat ik geen jongetjes heb, dus ik kan je gewoon gelijk geven.
16 December 2009 at 13:23
En terwijl jij (en ik ook natuurlijk!) heel Trots zijn op Nijs, heb ik ook een beetje meelij met het andere jongetje… Want ADHD. Dat wil niemand hebben. En dan ook nog eens vergeleken worden met iemand anders. Auw. En je moeder en oma die je gedrag niet eens corrigeren. Oeps. Maarja. Opvoeden is ook moeilijk, nog moeilijker als je kind een beperking/afwijking (is daar een goed woord voor?) heeft.
Maar Trots mag je zeker zijn op Nijs, heerlijk kind!!
16 December 2009 at 14:43
Zolang je dat Trots Op Nijs niet gaat afkorten (want politiek gevoelig) ist goed, hihi. Enne bitterballen bij de Mac ?
Arm ander jongetje en wellicht ook arme andere mamma…
16 December 2009 at 22:21
Ja iemand zei dat ook wel eens over Kirsten. Moest er toen ook wel om lachen, want dat kindje deed net wat Kirsten ook vaak deed. En Nijs is ook gewoon een heel lief en leuk jongetje.
17 December 2009 at 07:09
Kids kunnen druk zijn maar dat ouders daar dan niets van zeggen snap ik ook niet altijd. Evengoed trots op Nijs zijn ben je altijd, maar dit is natuurlijk ook heerlijk om te horen, neem een voorbeeld aan…
17 December 2009 at 13:00
Je zóu, je zóu ook kunnen denken dat dat bewuste jongetje gewoon hélemaal uit zijn plaat ging. Want: nog nóóit in de Mac geweest met zijn überpedagogische ouders die, ontdaan dooor het fenomeen ‘Mac’ zich geen enkele opvoedkundige houding meer wisten geven. En dan dat Nijs het gewend is……Je zóu he, je zóu. Ik zeg verder niets hoor….;-) Whahaha! (maarrre wees maar lekker trots op dat úberschattige kind van je hoor, terecht!)
17 December 2009 at 19:10
En terecht dat je trots bent hoor Kim! Ik erger me eerlijk gezegd ook altijd 3 slagen in de rondte aan van die hypermiepen! Nou is mijn schatje (die logischerwijs natuurlijk voor mij de allerliefste allerleukste en allerknapste is… vind hij zélf trouwens ook, hihi) ook niet altijd even rustig hoor maar ik hou dat wél in de gaten. ik laat ‘m niet zomaar volledig uit zn plaat gaan, dat vind ik genánt! Maar op dát soort momenten die jij omschrijft, weet je toch weer dat je ‘t láng niet slecht doet als ouder
23 December 2009 at 21:09
Breek me de bek niet open over ADHD-kindjes bij de Mac… Heb jarenlang gepoogd daar mijn werk te doen met dat soort gespuis om me heen.